wpa3a2d57a.png
wp0edfba83.png
wp4827aa9c.png
wp5c9e216e.png
wpd01099ed.png
Archief-kopie
wpf9a8e39a.png
wpf61f2972.png
wpf8d566d6.png
entree/home


Blogpagina’s
home 1



home 2


wpa841723f.gif
wp9d8e84b5.gif
wp70272859.png
14-05: 40 Jaar na de verbeelding.
Deze maand, 40 jaar geleden, was de verbeelding aan de macht. In Frankrijk om precies te zijn, waar opstandige studenten en stakende arbeider het roer van de regering onder president de Gaulle en premier Pompidou leken te hebben overgenomen.  De revolte duurde maar kort, werd geen echte revolutie, maar stond symbool voor een periode, bekend onder de naam ‘zestiger jaren’. Een periode waarin  de zucht naar een betere wereld van vogels van (te) verschillende pluimage de gevestigde orde schijnbaar zou gaan vervangen door een  andere, vredelievender, vrijheidsgezinder en socialer orde.  In dezelfde meimaand, vanaf de 15e, stond ik geregistreerd als lid van de Pacifistisch Socialistische Partij. Maar hoewel inhoudelijk verwant, had mijn aanmelding als partijlid niet direct te maken met wat op dat moment in Frankrijk gebeurde.

Mijn besluit om mij als lid van de PSP aan te melden had meer te maken met de oorlog die in Vietnam gevoerd werd. Nee, de aanleiding was niet het beroemde beeld van het door napalm getroffen naakte kind, maar monniken, die zichzelf uit protest tegen het bewind in Zuid-Vietnam in brand staken. En wellicht ook het beeld van de strijder van het bevrijdingsfront (NLF), die, al was het een stuk vee, door een militair van het Zuid-Vietnamese leger met een pistool door het hoofd werd geschoten. Beelden, die voor mij een eind maakte aan het idee dat Amerikanen en een door hen gesteund regiem aan de goede kant stonden en de tegenstanders (NLF, door de Amerikanen ‘Vietcong’genoemd + Noord-Vietnam) het kwaad vertegenwoordigde.  Na veel lezen & nadenken kwam ik tot de ontdekking dat ik anti-militaristisch was, in de tegenstelling tussen Oost en West kritisch tegenover beide kanten stond en dat ik vond dat de wereld beter af  was zonder koloniale heerschappij en met een democratische vorm van socialisme.  In de PSP  bestonden soortgelijke  opvattingen en dat leidde op een gegeven moment tot mijn aanmelding.

Vergeleken met een aanmelding bij GroenLinks nu, kon je aanmelding bij de PSP toen best een daad van rebellie noemen. Niet alleen omdat het om een partij ging die tegenover de gevestigde orde stond, maar ook vanwege het uiterlijk van sommige leden. Alles mocht in de vrijzinnige PSP, ook driedelig grijs, maar mannelijke langharigheid en onconventionele kleding  trokken de aandacht van buiten en de partij werd ook wel spottend de ‘PaardenStaarten-Partij’ genoemd. Voor mijzelf was het ook een hele stap, komend uit een thuis-omgeving waarin een algemene afkeer tegen politieke betrokkenheid werd uitgesproken met  het cliché: ‘of je nu door de kat of door de hond wordt gebeten, wat maakt het uit’.  Een thuis-omgeving, waarin anderzijds wel naar het wekelijks radio-praatje van de pro-Nato-proAmerikaanse mr G.B.J. Hilterman met eerbied werd geluisterd, die de wereld voor eenvoudiger mensen verklaarde.  Tja, als je niet op de inhoud lette: de man had een ‘deskundig stemgeluid’, die het gelijk geven zo’n beetje afdwong.  Maar gelukkig ben ik altijd eigenwijs geweest.

Maar ‘eng’ vond ik het wel dat PSP-lidmaatschap en het heeft ongeveer een jaar geduurd, voordat ik -bij wijze van spreken, met knikkende knieën- een afdelingsvergadering durfde te bezoeken.  Echter, de Haagse PSP-afdeling deed ook aan huiskamer-bijeenkomsten, waarin elke keer een thema werd doorgenomen, waardoor ik mij thuis begon te voelen en de ergste drempelvrees verdween, voor dat ik de eerste keer formeel vergaderde.  Sterker nog, het was voor mij een verademing om mensen te
praten, die niet alleen geestverwant waren, maar ook filosofisch waren ingesteld en op grond van argumenten en verdieping, ongebruikelijk bij mijn bloedverwanten- tot standpunten kwamen. Waarschijnlijk is toen een fundament gelegd voor een stevige hechting aan de variëteiten mens-soorten, die je in de PSP en later in GroenLinks kon aantreffen.  Al hadden die soorten het met name in de PSP stevig met elkaar aan de stok.

Genoemde hechting zou kunnen verklaren, waarom ik nog steeds van de partij ben, nu zelfs weer in functies. Want net als vele anderen was ik niet steeds gelukkig met de koers en ontwikkelingen van vroeger de PSP en nu GroenLinks.  Van die vele anderen heb ik de meesten zowel zien komen, als teleurgesteld zien gaan, in de PSP zelfs in groepsverband.  Mogelijk heeft de gehechtheid aan mensen die soms in mindere en soms in meerdere mate dezelfde idealen en doelen hebben, er voor gezorgd dat ik bleef.  Maar als het aan mij ligt wordt het wel wat meer  van dezelfde idealen en doelen en zodanig dat tenminste binnen GroenLinks de verbeelding weer wat aan macht komt.
wp87ea972e.png
ts150508