wpa3a2d57a.png
wp0edfba83.png
wp4827aa9c.png
wp5c9e216e.png
wpd01099ed.png
Archief-kopie
wpf9a8e39a.png
wpf61f2972.png
wpf8d566d6.png
entree/home


Blogpagina’s
home 1



home 2


wpa841723f.gif
wp9d8e84b5.gif
wp70272859.png
wpba5a291c.png
wp965ba8f4.png
Pamflet tegen de volkstelling van 1971
Met het alibi van terrorisme-bestrijding eist de overheid steeds meer mogelijkheden voor zich op om de burgers te controleren. Nu moeten straks gezicht-scans en vingerafdrukken in de paspoorten. Het is goed dat hier niet zo maar aan voorbij wordt gegaan. In de moderne vorm van de blog lieten  inmiddels  Kathelijne Buitenweg en Arnoud Boer blijken van ongelukkig te zijn met die nieuwe controle-vormen.  Verder is er dank zij Arnoud een digitale  petitie gestart tegen de voorgenomen maatregelen. (klik op rode hand op deze pagina).

Te veel controle van persoonsgegevens kun je verwerpen vanuit meerdere zienswijzen. Ten eerste heel praktisch. De overheid maakt fouten en met veel data, die ook nog onderling gelinkt worden wordt de kans op fouten groter. Meer principieel kun je tegen overbodige controle zijn omdat dit de mogelijkheid biedt op ongewenste bemoeienis of verspreiding van persoonlijke informatie, die je graag voor je zelf houdt. Mocht ik bijvoorbeeld ooit incontinent worden, dan hoeft  alleen mijn arts dat te weten en zie ik niet graag allerlei ongevraagde reclame voor luiers door mijn brievenbus rollen.

Veel ernstiger is dat de overheid en de staat betrokken kan zijn bij het onderdrukken van (een deel van) de burgers. De herinnering aan WO-II is voor mensen aanleiding geweest om zich tegen registratie en uitgebreide identificatie te verzetten. De volkstelling van 1971 werd om die reden  een flop.  Maar we hoeven de bezetting door de Nazi’s er niet bij te halen, om dit argument op te voeren. Elke emancipatie-beweging: arbeiders, vrouwen en homo’s heeft aanvankelijk de overheid en/of de staat als tegenstander gekend en niet zelden werd protest door hard politieoptreden bestreden. De strofe in ‘de Internationale’:  “de staat verdrukt, de wet is logen” is niet uit de lucht gegrepen.
    
Maar is dit niet iets van gisteren? Protest van arbeiders  en van actievoerders vanuit andere bewegingen wordt toch al lang niet meer door politie in de kiem  gesmoord? Maar onlangs werden actievoerders tegen verWildering, waaronder kamerlid Dibi, nog door de politie opgepakt. Ja, een vergissing, zo luidde het achteraf. Maar wat gaat er gebeuren als Nederlandse Moslims een beweging voor erkenning als medeburgers gaan opzetten?  Dan kan het al gauw zijn, dat hun protest met een beroep op terrorisme-bestrijding in de kiem wordt gesmoord. Het bezit aan data kan dan een politiek wapen in de hand van de overheid zijn. Goede reden om verzet te blijven  plegen tegen al te veel middelen van de overheid om te controleren en te identificeren.
Waakzaamheid blijft geboden.
In 1971 start de regering de eerste volkstelling, met de computer, om het volk in kaart te brengen. Wie zich niet zou onderwerpen aan het verstrekken van alle mogelijke privé gegevens door het correct invullen van vragenlijsten was strafbaar. Hoewel in deze tijd de meeste burgers in principe het gezag gehoorzaamden werd deze volkstelling zeer algemeen als overbodige en gevaarlijke bemoeizucht gezien.
Er werd een ‘Comité Waakzaamheid Volkstelling’ opgericht, en 23.000 mensen weigerden zich te laten registreren. Uiteindelijk leidde de grote protesten tot het algeheel afblazen van de volktelling zonder dat weigeraars werden bestraft.
wp30ccc9d1.png
Zelf ga ik al wat langer mee, dus is het niet vreemd dat ik via de Haagse afdeling van de PSP betrokken was bij de acties tegen de volkstelling van 1971. Op de Prinsegracht opende wij een bureautje waar weigeraars hun formulier konden inleveren. Er kwamen helaas weinig mensen op af. Maar we haalden wel het TV-journaal, waar ik als weigeraar inbeeld kwam.

Volgens de Europese Commissie tegen Racisme en Intolerantie (ECRI) wint islamofobie in Nederland snel aan terrein. De afkeer jegens moslims zou sinds 2000 dramatisch zijn gestegen, stelt de ECRI in een  gepubliceerd rapport.